Adım Tutku. İzmit’te yaşıyorum, kendi evim var. Escort olarak çalışıyorum ama her yere koşmuyorum. İnsanlar bana geliyor. Kapıyı ben açıyorum, o kadar. İzmit escort ilanım durduğu sürece yazan oluyor. Ben de uygunsa kabul ediyorum.
Geçen akşam biri yazdı. Kısa, net. “Müsait misin, eve gelebilir miyim?” Saat on gibi. Uygundu. Hazırlandım. Siyah bir elbise giydim, saçlarımı açık bıraktım. Fazla makyaj yapmadım. Evimde olduğum için rahatım.
Kapı çaldı. Otuzlarının sonu, düzgün giyimli, biraz gergin duruyordu. “Tutku?” dedi. Başımı salladım, içeri aldım. Salon küçük ama temiz. Perdeler kapalıydı. “Bir şey ister misin?” diye sordum. Su istedi. Bardakları getirirken ben de oturdum.
Konuştuk biraz. İşten bahsetti, yorgun olduğundan. Ben de dinledim. Sonra elini dizime koydu. Yavaşça. Ben de yaklaştım. Öptük. Dudakları ısındı. Elbisemin askısını indirdi. Tenime dokundu, omuzlarımdan belime indi. Ben de gömleğini çıkardım. Nefesi hızlandı.
Yatak odasına geçtik. Işığı kısık bıraktım. Yatağa oturdum. O da karşımda durdu. Pantolonunu indirdi. Ben de elbiseyi tamamen çıkardım. Sütyenimi açtı. Dizlerinin üzerine çöktü, bacaklarımın arasını öptü. Dilini yavaş gezdiriyordu. Ben saçına dokundum. Sesim çıktı, kısık. “Devam et” dedim. Devam etti.
Sonra kalkıp üzerime geldi. İçime girdiğinde nefesim tutuldu. Tempo yavaş başladı. Ellerimi sırtına koydum, tırnaklarımı hafif geçirdim. Bacaklarımı beline doladım. Tempo arttı. Başımı yastığa gömdüm. Sesim biraz yükseldi. O da hızlandı. Birlikte geldik. Kısa, sıcak. Sonra yan yana yattık. Nefesler düzelirken “İyiydi” dedi. Ben de “Evet” dedim.
Duş aldı. Ben de aldım. Giyindik. Para masaya bıraktı. “Tekrar yazarım” dedi. Kapıdan çıktı. Ben de kilitledim. Ev yine sessizdi. İzmit’in gece sesi dışarıdan geliyordu. Telefonuma baktım. Başka mesaj yoktu. Bu gece yeterdi.
Kendi evimde olmanın avantajı bu. Planı ben kuruyorum. İstediğim saatte açıyorum kapıyı. İstemediğim zaman da kapatıyorum. İzmit escort çalışmak benim için bu. Sabit yer, net kurallar. Kondom şart. Sınırlarımı baştan söylüyorum. Zorlayanla devam etmiyorum.
Bazen insanlar “Evde nasıl çalışıyorsun?” diye soruyor. Cevap vermiyorum uzun uzun. Evim benim. Temiz tutuyorum. Gelen de buna uyuyor. Uymayanı içeri almıyorum. Seçerek ilerliyorum. Her yazana açmıyorum. Kısa, saygılı mesaj istiyorum.
Yarın başka biri yazabilir. Belki yine İzmit’ten. Uygunsa gelir. Uygun değilse konuşmayı uzatmam. Evim durduğu sürece ben de buradayım. Tutku olarak, kendi kapımı açarak. Gerisi zaten konuşulur.